Ἀναμενόμενη ἡ προχτεσινή ἀπόφαση τοῦ ΣτΕ γιά τή μή συνταγματικότητα τῆς παρατεινόμενης ὑποχρεωτικότητας ἐμβολιασμοῦ γιά τούς ἐργαζόμενους στίς δομές ὑγείας, καθότι ὁ καταιγισμός τῶν στοιχείων (πού δέν θά μείνουν ἐπ’ ἄπειρον στό σκοτάδι) καί βασικά ἡ ἐπίσημη ἄρση παγκοσμίως τῶν μέτρων κατά τῆς ψευτοπανδημίας (ἡ ἡμετέρα ὑπερσαχάρεια ἀνθυπομπανανία μπορεῖ νά εἶναι καί ἡ τελευταία χώρα στόν πλανήτη πού ἀκόμη τά διατηρεῖ) καθιστοῦσαν μᾶλλον δεδομένη τήν ἐπιστροφή – κάποια μέρα – τῶν δεδιωγμένων ἕνεκεν δικαιοσύνης (καί ἕνεκεν αὐθεντικῆς ἐπιστήμης) ὑγειονομικῶν.
Προφανῶς ὅμως ὅσοι βιάστηκαν νά πανηγυρίσουν ὅτι τελείωσε, θά πρέπει νά εἶναι πιό συγκρατημένοι, μετά την ἐπακολουθήσασα δήλωση τοῦ θλιβεροῦ Ὑπουργοῦ Ὑγείας, πού δείχνει ὅτι ἔχουμε ἀκόμη δρόμο. Ἴσως μέ το φερετζέ τῆς ἀναμονῆς γιά δημοσίευση καί μελέτη τῆς ἀπόφασης, σίγουρα μέ τόν φερετζέ τῆς ἐπικείμενης «ἐπαναξιολόγησης» τῆς κατάστασης (πού ἤδη ἀναφέρεται ἐξάλλου στήν ἀπόφαση) ἤ καί μέ ἄλλο πρόσχημα, πάντως τά καλά νέα γιά τούς ἀγωνιζόμενους ὑγειονομικούς εἶναι δυστυχῶς βέβαιο ὅτι θά ἀργήσουν ἀκόμη.
Χωρίς φυσικά αὐτό νά σημαίνει ὅτι ἔχει ἀνάγκη καί ἀπό προσχήματα γενικότερα τό καθεστώς καί εἰδικότερα ὁ καθ’ ὕλην ἁρμόδιος ἀρχιφασίστας, πού συνεχίζει νά ἐκπλήσσει μέ τήν προσωπική μανία πού ἐπιδεικνύει, πολύ πέρα καί ἀπό κάθε συνήθως προβαλλόμενο ἄλλοθι τοῦ τύπου «ἐγώ ἀκολουθοῦσα διαταγές». Ὁ Βατοπαιδινός ἐμβολιοηγούμενος τοῦ ἔγραψε ἄραγε κανένα καινούργιο πολυχρόνιο ἤ τό ἐπεξεργάζεται ἀκόμη;
