Υπάρχει ένα λεπτό σημείο στο project “ΓΙΝΑΜΕ ΘΕΟΙ ME TA WINDOWS”. Αν καούν οι μνήμες, το ανθρώπινο είδος τί θα γίνει;
ΟΤΑΝ ΕΓΩ ΓΥΡΝΑΓΑ O HARARI ΦΟΡΑΓΕ PUMPERS
Πριν δέκα χρόνια είχα γράψει ένα άρθρο, το οποίο ο φίλος Δημήτρης Κωνσταντάρας προσπάθησε να το δημοσιεύσει σε περιοδικό της εποχής αλλά ο εκδότης που πέθανε απο κορωναϊό τελευταία, το βρήκε εκτός ενδιαφέροντος, του φάνηκε λίγο περίεργο.
Εγώ δεν το βρήκα περίεργο, γιαυτό και το έγραψα!
Η μελλοντολογία είναι πάντα κάτι ενδιαφέρον. Δεν σημαίνει πως θα γίνει πραγματικότητα αλλά δίνει εφαρμογές, άλλες για καλό και άλλες για κακό…
Το θέμα του άρθρου ήταν, πως ο άνθρωπος είναι σαν ένα PC, με τις RAM του, τη CPU του και τις πόρτες επικοινωνίες. Πάνω σε αυτό έλεγα διάφορα π.χ. ότι προγραμματιζόταν.
Δύο σελίδες είχα γράψει τότε.
Τελικά το κείμενο αυτό ο Δημήτρης το έκδωσε σε περιοδικό της Θεσσαλονίκης.
Μπορεί μάλλον να το βρείτε στο διαδίκτυο. Είχε μύτη ο Δημήτρης.
Ενα “πρόβλημα” που είχα με τον φίλο το Δημήτρη ήταν πως με τύπωνε σαν “Δρ. Καθηγητή” αντί για “Καθηγητή Δρ.”
Για κάποιο λόγο δεν θύμωνα.
Τα υπόλοιπα θα τα πεί η ιστορία, όχι ο Ηarari.
