Η χώρα μας είναι για ακόμη μία φορά αρνητική πρωταθλήτρια σε τρεις δείκτες: στην υπερβολική επιβάρυνση του κόστους στέγασης στις αστικές περιοχές, στην υπερβολική επιβάρυνση του κόστους στέγασης στις αγροτικές περιοχές και στο ποσοστό του διαθέσιμου εισοδήματος που αφιερώνεται στο κόστος στέγασης. Συμπερασματικά λοιπόν, οι Έλληνες εξαθλιώνονται όλο και περισσότερο – ενώ η απόσταση τους από τους Πολίτες της ΕΕ αυξάνεται συνεχώς. Την ίδια στιγμή, όταν οι άμεσοι φόροι στην ΕΕ σε σχέση με τους έμμεσους είναι στο 1:1, όταν στην Ελλάδα 1:1,8 κυριολεκτικά ληστεύονται φορολογικά η μεσαία και η κατώτερη εισοδηματική τάξη – τεκμηριώνοντας πως οι οικονομικές, οι ενεργειακές και η κοινωνικές πολιτικές της Ελλάδας είναι καταστροφικές. Όλα αυτά ενώ αυξάνεται συνεχώς τόσο το δημόσιο, όσο και το ιδιωτικό χρέος – έχοντας υπερβεί και τα δύο μαζί τα 800 δις €!
.
Επικαιρότητα
Ο πληθωρισμός σε μία χώρα είναι σχετικό μέγεθος – οπότε οι συγκρίσεις με άλλες πρέπει να είναι πολύ προσεκτικές. Για παράδειγμα, οι μισθοί σε σχέση με το κόστος ζωής έχουν άμεση σχέση – όπως επίσης το ύψος των ενοικίων.
Εν προκειμένω, σύμφωνα με την Eurostat, η χώρα μας είναι για ακόμη μία φορά αρνητική πρωταθλήτρια σε τρεις δείκτες: στην υπερβολική επιβάρυνση του κόστους στέγασης στις αστικές περιοχές, στην υπερβολική επιβάρυνση του κόστους στέγασης στις αγροτικές περιοχές και στο ποσοστό του διαθέσιμου εισοδήματος που αφιερώνεται στο κόστος στέγασης (πηγή: N).
Οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι, η υπερβολική επιβάρυνση του κόστους στέγασης μπορεί να μετρηθεί με το μερίδιο του πληθυσμού που ζει σε ένα νοικοκυριό – όπου το συνολικό κόστος στέγασης απορροφά πάνω από το 40% του διαθέσιμου εισοδήματος.
Οι αστικές περιοχές
Με βάση εδώ τα στοιχεία της Eurostat για το 2021, η Ελλάδα έχει τη μακράν μεγαλύτερη επιβάρυνση του κόστους στέγασης, με ποσοστό το 32,4% – γεγονός που σημαίνει ότι, ένα στα τρία νοικοκυριά στις αστικές περιοχές δαπανούν ποσοστό μεγαλύτερο από το 40% του διαθέσιμου εισοδήματός τους για στέγαση.
Ακολουθούν η Δανία, όπου το 21,9% των νοικοκυριών στις αστικές περιοχές δαπανούν ποσοστό μεγαλύτερο από το 40% του διαθέσιμου εισοδήματός τους για στέγαση – με τρίτη την Ολλανδία, με ποσοστό 15,3%. Η απόσταση μας από τις δύο αυτές πλούσιες χώρες είναι τεράστια – τεκμηριώνοντας πως το χάσμα της Ελλάδας με τα κράτη της ΕΕ κλιμακώνεται, πόσο μάλλον όταν οι Έλληνες έχουν το χαμηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα, μετά τους Βουλγάρους.
Κόστος στέγασης σε αστικές περιοχές
Στις καλύτερες συγκριτικά θέσεις είναι η Λιθουανία με ποσοστό 1,6%, η Μάλτα με ποσοστό 2,9% και την Ουγγαρία με ποσοστό 3,1% – οπότε, όταν συγκρίνουμε τον πληθωρισμό, για παράδειγμα της Ελλάδας με αυτές τις χώρες ή το κατά κεφαλήν εισόδημα, θα πρέπει να λαμβάνουμε υπ’ όψιν ειδικά αυτούς τους δείκτες.
Οι αγροτικές περιοχές
Η Ελλάδα αναδεικνύεται επίσης πρωταθλήτρια στην υπερβολική επιβάρυνση του κόστους στέγασης για τα νοικοκυριά που ζουν σε αγροτικές περιοχές – με ποσοστό 22%. Ακολουθούν η Βουλγαρία με 13,3 % και η Ρουμανία με 10,8 % – ενώ στον αντίποδα είναι η Κύπρος με 1,3%, η Ιρλανδία με 1,6% και η Ουγγαρία με 2,2%, με το μέσο ευρωπαϊκό δείκτης για τις αγροτικές περιοχές να διαμορφώνεται στο 6,2%. Δηλαδή ο δείκτης είναι 22% στην Ελλάδα, έναντι μόλις 6,2% του μέσου στην ΕΕ!
Τα ποσοστά για τις αγροτικές περιοχές είναι προφανώς χαμηλότερα π με τη Eurostat να σημειώνει ότι το 2021 η υπερφόρτωση του κόστους στέγασης ήταν υψηλότερη στις πόλεις από ό,τι στις αγροτικές περιοχές σε όλες τις χώρες της ΕΕ εκτός από τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, την Κροατία, τη Λιθουανία και τη Λετονία.
Το κόστος στέγασης ως προς το διαθέσιμο εισόδημα
Ένας άλλος τρόπος για να εξετάσουμε κατά πόσο είναι δυσβάστακτη η στέγαση είναι το ποσοστό που διατίθεται από το συνολικό διαθέσιμο εισόδημα στο κόστος στέγασης – ένας εξαιρετικά σημαντικός δείκτης, όσον αφορά το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων,
Κόστος στέγασης σε σχέση με το εισόδημα
Εν προκειμένω, κατά μέσο όρο στην ΕΕ το 2021, το 18,9 % του διαθέσιμου εισοδήματος διατέθηκε στο κόστος στέγασης – με την Ελλάδα ξανά στη χειρότερη δυνατή πρώτη θέση, με ποσοστό 34,2%. Ακολουθούν η Δανία με 26,3% και η Ολλανδία με 23,9%.
Αν περιοριστεί ο δείκτης μόνο στα άτομα με διαθέσιμο εισόδημα κάτω του 60% του εθνικού μέσου εισοδήματος, στα άτομα δηλαδή που θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι κινδυνεύουν από φτώχεια, η στέγαση απορροφά το 37,7% του διαθεσίμου εισοδήματος κατά μέσο όρο στην ΕΕ – ενώ για όσους έχουν διαθέσιμο εισόδημα άνω του 60% του μέσου εισοδήματος, το μερίδιο ανήλθε σε 15,2 %.
Συμπερασματικά λοιπόν, οι Έλληνες εξαθλιώνονται όλο και περισσότερο – ενώ η απόσταση τους από τους Πολίτες της ΕΕ αυξάνεται συνεχώς. Την ίδια στιγμή, όταν οι άμεσοι φόροι στην ΕΕ σε σχέση με τους έμμεσους είναι στο 1:1, όταν στην Ελλάδα 1:1,8 κυριολεκτικά ληστεύονται φορολογικά η μεσαία και η κατώτερη εισοδηματική τάξη – τεκμηριώνοντας πως οι οικονομικές, οι ενεργειακές και η κοινωνικές πολιτικές της Ελλάδας είναι καταστροφικές. Όλα αυτά ενώ αυξάνεται συνεχώς τόσο το δημόσιο, όσο και το ιδιωτικό χρέος – έχοντας υπερβεί και τα δύο μαζί τα 800 δις €!
