Πώς ο πολιτισμός καί η πολιτική ενός ΕΘΝΟΥΣ διαστρεβλώνονται από εκείνους, που ΕΛΕΓΧΟΥΝ τήν προσφορά χρήματος…

Από τον JOHN LEAKE

Ο μεγάλος Γερμανός τραπεζίτης, Mayer Amschel Rothschild, παρατήρησε περίφημα: «Δώστε μου τον έλεγχο των χρημάτων ενός έθνους και δεν με νοιάζει ποιος φτιάχνει τους νόμους του».

Ο Rothschild ήταν ένας ταλαντούχος άνθρωπος που διέθετε μια μοναδική οξυδερκή διορατικότητα – δηλαδή, ανεξάρτητα από τις ιδιοσυγκρασιακές, πολιτιστικές και θρησκευτικές διαφορές τους, κάθε βασιλιάς και δούκας στην Ευρώπη μπορούσε ΜΟΝΟ να ασκήσει τη θέλησή του και να ικανοποιήσει τις επιθυμίες του μέσω χρημάτων.

Χωρίς χρήματα θα σήμαινε χωρίς στρατό και χωρίς επιρροή.

Σκέφτηκα τον μεγάλο πατριάρχη Mayer Amschel σήμερα κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης με έναν μεγιστάνα ιδιωτικών κεφαλαίων από το Σαν Φρανσίσκο, ο οποίος εξέφρασε την άποψή του ότι κανένας από τους μεγάλους βαρόνους της τεχνολογίας της Silicon Valley δεν πιστεύει πραγματικά στην ιδεολογία Woke. Το υποστηρίζουν ΜΟΝΟ επειδή αντιλαμβάνονται ότι εκείνοι που ελέγχουν την ατελείωτη προσφορά χρήματος του έθνους μας βλέπουν χρησιμότητα σε αυτή την ιδεολογία.

Επειδή το Δημοκρατικό Κόμμα είναι τόσο καλά εδραιωμένο σε πολιτείες-κλειδιά όπως η Καλιφόρνια, το Ιλλινόϊς και η Νέα Υόρκη – και τώρα στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ – είναι σε θέση να λειτουργήσει ως κάτι παρόμοιο με μια “κομπίνα προστασίας”(*) της μαφίας.

Κάθε ηγέτης της βιομηχανίας βρίσκεται σε δίλημμα φυλακισμένου – ο καθένας ενεργεί για να προστατεύσει τον εαυτό του εις βάρος ολόκληρης της ομάδας (αντί να ενώσει την ομάδα για να αποτινάξει την κομπίνα προστασίας).

Όπως έχω γράψει σε προηγούμενες αναρτήσεις, ΟΛΕΣ οι παράξενες, παράλογες και καταστροφικές πολιτικές που πλήττουν τώρα την αμερικανική κοινωνία, την πολιτική και τον πολιτισμό θα τελείωναν εν μία νυκτί αν δεν χρηματοδοτούνταν από το κράτος και από τεράστια διεθνή ιδρύματα.

Αυτό υποδηλώνει ότι μεγάλοι δημόσιοι διανοούμενοι όπως ο Dennis Prager, ο Steve Bannon, ο Jordan Peterson, ο Ben Shapiro, ο Douglas Murray και ο Dave Rubin θα πρέπει να εξετάσουν το ενδεχόμενο να κατευθύνουν περισσότερη προσοχή και ενέργεια στην καταπολέμηση της διαβρωτικής επιρροής της χρηματοδότησης του χρέους και των κομπίνων προστασίας που δημιουργεί.

Η καταστροφική ιδεολογία που δικαίως απεχθάνονται και επικρίνουν θα είχε γρήγορα μαραζώσει και πεθάνει αν δεν χρηματοδοτούταν με μια ατελείωτη προσφορά ύποπτου χρήματος της κυβέρνησης των ΗΠΑ.

(*) Μια κομπίνα προστασίας είναι ένας τύπος κομπίνας και ένα σχέδιο οργανωμένου εγκλήματος που διαπράττεται από μια δυνητικά επικίνδυνη ομάδα οργανωμένου εγκλήματος που γενικά εγγυάται προστασία εκτός της κύρωσης του νόμου σε άλλη οντότητα ή άτομο από βία, ληστεία, λεηλασία, εμπρησμό, βανδαλισμό και άλλες τέτοιες απειλές , έναντι πληρωμών σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Κάθε πληρωμή ονομάζεται “χρήματα προστασίας” ή “τέλος προστασίας”.

Μια ομάδα οργανωμένου εγκλήματος καθορίζει μια προσιτή ή λογική αμοιβή διαπραγματευόμενη με κάθε έναν από τους πληρωτές της, για να διασφαλίσει ότι κάθε πληρωτής μπορεί να πληρώσει το τέλος σε τακτική βάση και εγκαίρως.

Οι κομπίνες προστασίας μπορεί να διαφέρουν ανάλογα με τα επίπεδα πολυπλοκότητας ή οργάνωσής τους.

Δεν είναι ασυνήθιστο για τις δραστηριότητές τους να μιμούνται τις δομές ή τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται από τις φορολογικές αρχές εντός νόμιμων κυβερνήσεων για την είσπραξη φόρων από τους φορολογούμενους.