Γράφει ο ROBERT DINGWALL, Καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Nottingham Trent University
Το ότι επιβλήθηκαν μάσκες με τόσο λίγα στοιχεία που να υποστηρίζουν την χρήση τους ήταν μια σκανδαλώδης αποτυχία της επιστήμης και της κυβέρνησης.
Η μεγάλη συζήτηση για τις μάσκες covid οδεύει προς το τέλος. Παρά το ότι δεν υπάρχει κανένα πειστικό στοιχείο είναι εύλογο να υποστηρίξουμε ότι η αποτελεσματικότητά τους έχει υπερεκτιμηθεί. Πράγματι, σε μια έρευνα ταχείας ανασκόπησης η οποία δημοσιεύθηκε από την Υπηρεσία Ασφάλειας Υγείας του Ηνωμένου Βασιλείου διαπιστώθηκε ότι δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι ακόμη και οι ιατρικές μάσκες προσώπου προστατεύουν τα ευάλωτα άτομα από τον ιό.
Η έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων σχετικά με την χρήση μάσκας είναι μια σημαντική αποτυχία πολιτικής. Από τις αρχές του καλοκαιριού του 2020 ορισμένοι από εμάς παρατηρούσαμε ότι η προηγούμενη έρευνα δεν υποστήριζε τη μαζική χρήση μάσκας για τη μείωση της μετάδοσης. Ανώτεροι αξιωματούχοι του υπουργείου υγείας φάνηκε να συμφωνούν. Τόσο ο Jonathan Van-Tam όσο και η Jenny Harries εξέφρασαν δημόσια επιφυλάξεις και τα μηνύματα WhatsApp του Matt Hancock δείχνουν ότι ο Chris Whitty ήταν αναποφάσιστος σχετικά με την χρησιμότητα της μάσκας σε ορισμένους σχολικούς χώρους. Αυτές οι αβεβαιότητες ωστόσο δεν μεταφράστηκαν σε ερευνητικές συμβάσεις. Αυτή η αποτυχία έχει σημασία για τρεις βασικούς λόγους.
Πρώτον, για εκείνους που πραγματικά δεν ωφελούνται πολύ από τον εμβολιασμό. Αυτή είναι μια πολύ μικρή ομάδα, συμπεριλαμβανομένων ατόμων με ορισμένους καρκίνους του αίματος. Οι περισσότεροι από αυτούς που αρχικά θεωρούνταν ευάλωτοι λαμβάνουν αρκετή προστασία μέσω του εμβολιασμού (Σημ. Μτφ: Πληθώρα επιστημονικών μελετών πλέον έχουν αναδείξει τις πολυάριθμες και θανατηφόρες σε πολλές περιπτώσεις παρενέργειες που προκάλεσε ο εμβολιασμός κατά του κορωνοϊού. Μπορείτε να βρείτε αρκετές από τις μελέτες ΕΔΩ). Αλλά η πρόταση ότι οι μάσκες είναι μια υποκατάστατη μορφή προστασίας είναι μια σκληρή εξαπάτηση που ασκείται στο όνομα της φροντίδας. Αυτή η ομάδα είχε πάντα αυξημένο κίνδυνο από λοιμώξεις και λάμβανε συμβουλές να διαχειρίζονται την ζωή τους ανάλογα. Ο ενδημικός Covid δεν απαιτεί διαφορετική συμπεριφορά ,ας πούμε, από την γρίπη ή τον RSV.
Δεύτερον, για την εμπιστοσύνη στην επιστήμη. Τα lockdown για τον Covid αποκάλυψαν μια άσχημη σειρά αυταρχισμού σε ορισμένους ιατρικούς κύκλους. Πολλές δεσμεύσεις που ανέλαβαν κορυφαίοι γιατροί και επιστήμονες τα τελευταία 30 χρόνια για δημόσιο διάλογο, δέσμευση και εταιρική σχέση δεσμεύτηκαν υπέρ μιας ψευδούς βεβαιότητας και μιας απλοϊκής ανάγνωσης από την επιστήμη στην πολιτική. Οι ηγέτες δημόσιας υγείας συνήθιζαν να βλέπουν τον ρόλο τους ως εκπαιδευτές, αναγνωρίζοντας τις αβεβαιότητες. Το «κάνε ό,τι σου λέω» δεν είναι καλός τρόπος για να χτίσεις εμπιστοσύνη, πόσο μάλλον να ωθηθείς από υποσυνείδητες πιέσεις για συμμόρφωση αντί για αμφισβήτηση.
Τρίτον για την ίδια την δημοκρατία. Είναι θεμελιώδης αρχή ότι τα δημοκρατικά κράτη χρησιμοποιούν την εξουσία τους με περιορισμό και με σαφή αιτιολόγηση. Οι δημοκρατίες δημιουργούν τον μεγαλύτερο δυνατό χώρο για τους πολίτες να κάνουν τα δικά τους, με την προϋπόθεση ότι δεν βλάπτουν τους άλλους. Όπου οι ανισορροπίες της γνώσης και της δύναμης αποδυναμώνουν την ισορροπία αυτού του χώρου, τα κράτη μπορούν να παρέμβουν για να αποτρέψουν τις βλάβες. Αλλά το βάρος είναι πάντα στα κράτη να δείξουν ότι αυτές οι παρεμβάσεις είναι αποτελεσματικές. Μεγάλο μέρος της δημόσιας πολιτικής του Covid απέτυχε εμφανώς να το κάνει αυτό επειδή οι κοινωνικές παρεμβάσεις δεν υποβλήθηκαν στις ίδιες αυστηρές δοκιμές με τις ιατρικές.
Οι κοινωνιολόγοι και οι ανθρωπολόγοι γνώριζαν ότι η χρήση μάσκας στη Νοτιοανατολική Ασία ήταν μια πολύπλοκη πρακτική. Δεν ήταν καθολικό στην περιοχή, πόσο μάλλον πρότυπο για την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Οι δικηγόροι γνώριζαν ότι οι εντολές για μάσκες ήταν απίθανο να έχουν το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, επειδή οι νόμοι δεν είναι απλές εντολές που υποχρεώνουν την υπακοή. Οι ψυχολόγοι γνώριζαν ότι οι μάσκες ήταν πιθανό να έχουν αρνητικό αντίκτυπο στην ανάπτυξη του παιδιού ,σε άτομα με αισθητηριακές διαταραχές ή νευροποικιλομορφία.
Η έλλειψη αυστηρής έρευνας για τις μάσκες αντιπροσωπεύει τις ευρύτερες αποτυχίες πολιτικής ενός κράτους που διαθέτει υπερβολικά προνομιακή τεχνογνωσία από τις ιατρικές και φυσικές επιστήμες χωρίς να αναγνωρίζει ότι ο αντίκτυπός του εξαρτάται πάντα από την μετατροπή του σε πράξεις από απλούς πολίτες.
