”Η ατελείωτα επαναλαμβανόμενη συζήτηση για την άνοδο της βίας στην κοινωνία μας είναι η απλή λογική συνέπεια της κρίσης του πολιτισμού μας. Η κρίση του πολιτισμού δεν είναι μια παροδική κρίση, λοιπόν, τι μπορεί να προκύψει από αυτήν εκτός από έναν ασπρόμαυρο κόσμο που παραδίδεται στα χαμηλότερα ένστικτά του, αφού σε όλα τα στρώματα της κοινωνικής πυραμίδας προηγούνται οι ατομικές ορέξεις συστηματικά από τις αξίες των δεσμών;
Οι αξίες αυτό λέμε ο ένας στον άλλον για να καθησυχάσουμε τον εαυτό μας. Αλλά ο πολιτισμός τέτοιος που είναι αποτελεί ένα χωνευτήριο για τον άνθρωπο, ένα αγκυροβόλιο και ένα δοχείο, αλλά σήμερα ο πολιτισμός χρησιμοποιεί τον άνθρωπο, παραπλανά τον άνθρωπο, τον αποδομεί, τον διαλύει.” ( Marie-Estelle Dupont Γαλλίδα κλινική ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια Διπλωματούχος Ecole de Psychologues Praticiens και του Πανεπιστημίου Paris 5. Συγγραφέας βιβλίων και συχνά προσκεκλημένη σε εκπομπές. )
Σε συνέντευξη της αναφέρει: Εάν η κρίση του Covid έχει δημιουργήσει μια ψυχική πανδημία και πολυάριθμες ψυχοκοινωνικές αλλαγές, επιδείνωση των εθισμών και πολλαπλασιασμένες καταθλίψεις, η απώλεια κινήτρων των νεαρών ενηλίκων εξηγείται όχι από τη δυσκολία αλλά από την απώλεια νοήματος... Η δουλειά και οι συναισθηματικοί δεσμοί είναι οι 2 πυλώνες της ψυχικής υγείας, πυλώνες υποβιβασμένοι σε δεύτερη μοίρα σε μια κοινωνία όπου ανταλλάξαμε ό,τι έχει αξία με ό,τι έχει τιμή.
Mε αφορμή τα ανοσιουργήματα επί παιδιών και από παιδιά….
