Η έρευνα της GPO για την Εθνική Αρχή Διαφάνειας απεικονίζει μια παγιωμένη αντίληψη των πολιτών, που συμπυκνώνει παθογένειες χρόνων ακόμα κι αν μπορεί ευσχήμως κάποιος να υποστηρίξει ότι αδικεί τη συντριπτική πλειοψηφία των δικαστικών λειτουργών της χώρας.
Γράφει ο Παναγιώτης Στάθης, dikastiko.gr
Δεν το λες και «έχω εμπιστοσύνη» στην Ελληνική Δικαιοσύνη. Στο γενικό συμπέρασμα πως πάνω από το 80% των πολιτών σύμφωνα με την Εθνική Αρχή Διαφάνειας, θεωρούν ότι υπάρχουν φαινόμενα διαφθοράς στη χώρα, χαρακτηρίζοντας μάλιστα ότι κυριαρχούν σε πολύ μεγάλο και μεγάλο βαθμό στην καθημερινότητά τους, είναι πολύ ανησυχητικό ότι στην 6η θέση μεταξύ 16 φορέων του δημοσίου βίου για τους οποίους οι πολίτες κλήθηκαν να απαντήσουν εάν διακρίνουν φαινόμενα διαφθοράς, φιγουράρει η Δικαιοσύνη. Την έρευνα έκανε η GPO για την Εθνική Αρχή Διαφάνειας και παρουσιάστηκε την Παρασκευή.
Ειδικότερα, το 66,7% χαρακτήρισε μεγάλο και πολύ μεγάλο το πρόβλημα διαφθοράς στη Δικαιοσύνη, με το 29,1% να απαντά πως είναι μέτριο ή μικρό και μόλις το 2% ότι δεν υπάρχει.
Στην πρώτη πεντάδα των «πρωταθλητών» της διαφθοράς, πριν τον τομέα της Δικαιοσύνης, κατατάσσουν οι πολίτες τα ΜΜΕ, την πολιτική, την πολεοδομία, το δημόσιο τομέα και τις δημόσιες υπηρεσίες, καθώς και την Αυτοδιοίκηση.
Η κατάταξη, κυρίως όσον αφορά στη Δικαιοσύνη, είναι εξόχως ανησυχητική, παρότι πιθανότατα αναμενόμενη. Κι αυτό έχει να κάνει με δυο παραμέτρους:
-Την παγιωμένη αντίληψη των πολιτών ότι έχουν χαμηλές προσδοκίες από τη Δικαιοσύνη, ως αποτέλεσμα της κατασυκοφάντησής της (δικαίως ή αδίκως) και της εργαλειοποίησής της από τις πολιτικές δυνάμεις ανάλογα με τη θέση που βρίσκονται και κυρίως με την άποψη ή το συμφέρον τους. Ζημία κάνουν και τα ΜΜΕ σε πολλές περιπτώσεις (1α στην κατάταξη για τη διαφθορά στις απόψεις των πολιτών) που επιλέγουν τον εύκολο λαϊκισμό αντί της προσπάθειας να εξηγήσουν ακόμα και με αντιδημοφιλή τρόπο, τις διαδικασίες που πρέπει να ακολουθεί ένας δικαστής και δεν ταυτίζονται με τους χρόνους της επικαιρότητας. Αυτή η αντίληψη είναι ξεκάθαρα άδικη για τη συντριπτική πλειοψηφία των δικαστικών λειτουργών που μοχθούν και έχουν μοναδική αφετηρία τη συνείδησή τους.
-Δεύτερη και προφανώς σοβαρότερη, τις αφορμές που έχει δώσει κατά το παρελθόν (και στο παρόν) η ίδια η Δικαιοσύνη με σφιχταγκαλισμούς με την πολιτική εξουσία, αποφάσεις που είναι αναντίστοιχες με το ύψος των περιστάσεων και τις καθυστερήσεις που κατατείνουν να γίνουν σημείο αναφοράς και αρνησιδικία.
Σε κάθε περίπτωση όμως η κατάσταση προφανώς και δεν είναι καλή. Και το βασικότερο, ως θεμέλιο δημοκρατικής εξέλιξης, πρέπει να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών στη Δικαιοσύνη. Είναι ο μόνος τρόπος. Ας πράξει η πολιτεία, αλλά κυρίως οι δικαστές επ’ αυτού. Το οφείλουν στο θεσμικό τους ρόλο…
