[Η δουλειά στον αργαλειό απαιτούσε μεγάλη δύναμη χεριών και συντονισμό κινήσεων μια και η υφάντρα χρησιμοποιούσε παράλληλα χέρια και πόδια. Γι’ αυτό θεωρούταν πολύ κουραστική δουλειά και επίπονη.
Η δημοτική ποίηση περιγράφοντας τις δυσκολίες αυτές χρησιμοποίησε τους εξής στίχους:
“Το κέντημα είναι γλέντημα και η ρόκα είναι σεργιάνι,
μα ο αργαλειός είναι σκλαβιά, σκλαβιά πολύ μεγάλη”.
Για τις νεαρές υφάντρες που δεν ήξεραν να υφαίνουν είχαν το εξής κοροϊδευτικό δίστιχο:
“Σαν δεν ήξερες να φάνεις
τα μασούρια τι τα βάνεις;”
Υπήρχαν όμως και στίχοι που υμνούσαν τον αργαλειό:
“Τιμή μεγάλη και τρανή πουν’ ο αργαλειός στο σπίτι
το κάθε δόντι του αργαλειού αξίζει μαργαρίτι”.
“Μαλαματένιο τ’ αργαλειό
και φίλντισι το χτένι
και μια κοπέλα λυγερή
που τραγουδάει και φαίνει”]
ΘΡΑΚΗ
ΚΡΗΤΗ
ΗΠΕΙΡΟΣ
ΑΛΛΟΥΘΕ
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΜΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΥΦΑΝΤΡΑ : ΜΑΓΔΑ ΤΣΙΡΩΝΗ
Η Τέχνη Του Αργαλειού – Το Επάγγελμα Της Υφάντρας.
