Η Θρησκεία της Ανθρωπότητας (από το γαλλικό Religion de l’Humanité ή église positiviste ) είναι μια κοσμική θρησκεία που δημιουργήθηκε από τον Auguste Comte (1798–1857), τον ιδρυτή της θετικιστικής φιλοσοφίας. Οι πιστοί αυτής της θρησκείας έχουν χτίσει παρεκκλήσια της Ανθρωπότητας στη Γαλλία και τη Βραζιλία .
Στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη, οι ιδέες του Comte επηρέασαν άλλους και συνέβαλαν στην εμφάνιση ηθικών κοινωνιών και «ηθικών εκκλησιών», που οδήγησαν στην ανάπτυξη της ηθικής κουλτούρας, των εκκλησιαστικών ουμανιστικών και κοσμικών ανθρωπιστικών οργανώσεων.
Ο Comte ανέπτυξε τη Θρησκεία της Ανθρωπότητας για τις θετικιστικές κοινωνίες προκειμένου να εκπληρώσει τη συνεκτική λειτουργία που είχε κάποτε η παραδοσιακή λατρεία. Η θρησκεία αναπτύχθηκε μετά την παθιασμένη πλατωνική σχέση του Comte με την Clotilde de Vaux , την οποία εξιδανικεύει μετά τον θάνατό της. Πείστηκε ότι οι γυναικείες αξίες ενσαρκώνουν τον θρίαμβο του συναισθήματος και της ηθικής. Σε μια μελλοντική θετικιστική κοινωνία βασισμένη στην επιστήμη θα πρέπει επίσης να υπάρχει μια θρησκεία που θα έχει δύναμη μόνο χάρη στην ηθική δύναμη. [2] Το 1849, πρότεινε μια ημερολογιακή μεταρρύθμιση που ονομάζεται « θετικιστικό ημερολόγιο », στο οποίο οι μήνες ονομάζονταν από τους μεγαλύτερους ηγέτες, στοχαστές και καλλιτέχνες της ιστορίας και ταξινομήθηκαν με χρονολογική σειρά. Κάθε μέρα ήταν αφιερωμένη σε έναν στοχαστή.
Σύμφωνα με τον Tony Davies, η κοσμική και θετική θρησκεία του Comte ήταν «ένα πλήρες σύστημα πίστης και τελετουργίας, με λειτουργία και μυστήρια, ιεροσύνη και ποντίφικα, όλα οργανωμένα γύρω από το δημόσιο σεβασμό της Ανθρωπότητας», που αναφέρεται ως Nouveau Grand-Être Suprême (Νέα Υπέρτατο Μεγάλο Όν). «Αυτό επρόκειτο αργότερα να συμπληρωθεί σε μια θετικιστική τριάδα από το Μεγάλο Φετίχ (η Γη) και το Grand Milieu (Κοσμικό Διάστημα)». [3]
Η Θρησκεία της Ανθρωπότητας περιγράφηκε από τον Thomas Huxley ως «Καθολικισμός μείον Χριστιανισμό». [2] Εκτός από μια ιερή τριάδα της Ανθρωπότητας, της Γης και του Πεπρωμένου, είχε και ιερατείο. Ζητήθηκαν ιερείςνα είναι παντρεμένος, λόγω της εξευγενιστικής επιρροής της γυναικείας ιδιότητας. Θα πραγματοποιούσαν ακολουθίες, συμπεριλαμβανομένης της Θετικιστικής προσευχής, η οποία ήταν «μια επίσημη έκχυση, ιδιωτικά ή δημόσια, των ευγενέστερων συναισθημάτων των ανδρών, εμπνέοντάς τους με μεγαλύτερες και πιο ολοκληρωμένες σκέψεις». Ο σκοπός της θρησκείας ήταν να αυξήσει τον αλτρουισμό, έτσι ώστε οι πιστοί να ενεργούν πάντα προς το καλύτερο συμφέρον της ανθρωπότητας στο σύνολό της. Οι ιερείς θα ήταν διεθνείς πρεσβευτές αλτρουισμού, διδασκαλίας, διαιτησίας σε βιομηχανικές και πολιτικές διαμάχες και καθοδήγησης της κοινής γνώμης. Θα πρέπει να είναι μελετητές, γιατροί, ποιητές και καλλιτέχνες. Πράγματι, όλες οι τέχνες, συμπεριλαμβανομένου του χορού και του τραγουδιού, πρέπει να ασκούνται από αυτούς, όπως οι βάρδοι στις αρχαίες κοινωνίες.
Αυτό απαιτούσε μακρά εκπαίδευση. Άρχισαν να εκπαιδεύονται από την ηλικία των είκοσι οκτώ ετών, σπουδάζοντας σε θετικιστικά σχολεία. Από τα τριάντα πέντε έως τα σαράντα δύο ένας ιερέας υπηρέτησε σε θέση μαθητευόμενου ως δάσκαλος και τελετουργός. Μόνο σε ηλικία σαράντα δύο ετών μπορούσε να γίνει πλήρης ιερέας. Δεν κέρδιζαν χρήματα και δεν μπορούσαν να κατέχουν αξιώματα εκτός ιερατείας. Με αυτόν τον τρόπο η επιρροή τους ήταν καθαρά πνευματική και ηθική. Ο Αρχιερέας της Ανθρωπότητας επρόκειτο να ζήσει στο Παρίσι, το οποίο θα αντικαθιστούσε τη Ρώμη ως το κέντρο της θρησκείας.
[1] https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A9%CE%B3%CE%BA%CF%8D%CF%83%CF%84_%CE%9A%CE%BF%CE%BD%CF%84
